Układ częściowy może pomóc zadłużonej firmie, jeżeli kryzys koncentruje się wokół kilku zobowiązań, które realnie blokują dalsze działanie przedsiębiorstwa. Nie jest jednak prostym sposobem na "wybranie wygodnych wierzycieli" ani gwarancją uratowania biznesu. W praktyce restrukturyzacja firmy przez układ częściowy ma sens tylko wtedy, gdy da się pokazać, że objęcie wybranych wierzycieli jest obiektywne, jednoznaczne, ekonomicznie uzasadnione i nie narusza interesu pozostałych.
Najważniejsze pytanie nie brzmi więc: "kogo chcemy objąć układem?". Lepiej zacząć od innego: które zobowiązania są tak ważne dla dalszego funkcjonowania firmy, że bez ich uporządkowania cały plan naprawczy traci sens. Dopiero po tej odpowiedzi można mówić o kryteriach, propozycjach układowych, głosowaniu i ryzyku zastrzeżeń.
Układ częściowy nie obejmuje wszystkich wierzycieli. Obejmuje wyłącznie tych, którzy spełniają określone kryteria. Dlatego jest narzędziem precyzyjnym, ale też ryzykownym, jeżeli zostanie użyty zbyt szeroko, zbyt uznaniowo albo bez danych finansowych.
Odpowiedź w 60 sekund: kiedy układ częściowy może pomóc
Układ częściowy może być użyteczny wtedy, gdy firma ma realny biznes do obrony, ale dalsze działanie zależy od uporządkowania relacji z konkretnymi wierzycielami: bankiem, finansującym, leasingodawcą, dostawcą krytycznym albo wierzycielem zabezpieczonym na aktywie potrzebnym do generowania przychodu.
Nie powinien być wybierany tylko dlatego, że pełny układ wydaje się trudny albo że część wierzycieli zapowiada sprzeciw. Prawo restrukturyzacyjne wymaga, aby kryteria objęcia wierzycieli układem częściowym były obiektywne, jednoznaczne i uzasadnione ekonomicznie. Kryteria nie mogą służyć temu, żeby pominąć wierzyciela przeciwnego układowi częściowemu lub sztucznie poprawić arytmetykę głosowania.
| Sytuacja w firmie | Czy układ częściowy może mieć sens | Co sprawdzić przed decyzją |
|---|---|---|
| Jeden lub kilku finansujących blokuje płynność, limity albo rachunki | Tak, jeżeli ich wierzytelności mają zasadniczy wpływ na dalsze działanie firmy | umowy, zabezpieczenia, wypowiedzenia, wpływ na cash flow |
| Leasing dotyczy maszyn, pojazdów albo sprzętu potrzebnego do przychodu | Możliwe, ale wymaga osobnej analizy umowy i bieżących płatności | status umowy, zaległości, wartość przedmiotu, alternatywy operacyjne |
| Dostawca krytyczny może zatrzymać produkcję lub realizację kontraktu | Możliwe, jeżeli bez tej relacji firma nie wykona planu restrukturyzacyjnego | stare saldo, nowe dostawy, limity, marża na kontraktach |
| Firma chce wyłączyć wierzyciela, bo głosowałby przeciw | To czerwona flaga | trzeba wrócić do kryteriów i ekonomicznego uzasadnienia |
| Problem dotyczy prawie wszystkich wierzycieli i bieżąca działalność generuje stratę | Układ częściowy może być za wąski | potrzebna jest szersza analiza restrukturyzacji, sanacji albo innego scenariusza |
Praktyczny wniosek: układ częściowy jest narzędziem do uporządkowania wybranych, kluczowych zobowiązań. Jeżeli firma nie potrafi wyjaśnić, dlaczego właśnie te zobowiązania decydują o dalszym działaniu, projekt zaczyna się od słabego punktu.
Jak wybrać wierzycieli objętych układem częściowym
Dobór wierzycieli w układzie częściowym nie powinien zaczynać się od nazw. Najpierw trzeba opisać kryterium. Dopiero potem sprawdzić, którzy wierzyciele je spełniają. Jeżeli problem dotyczy szerszego podziału na grupy wierzycieli, trzeba dodatkowo pilnować, czy podobni wierzyciele są traktowani podobnie. To ważne, bo kryterium ma być możliwe do obrony przed wierzycielami, nadzorcą i sądem.
Według stanu prawnego na 26 maja 2026 r. układ częściowy może obejmować wierzycieli wyodrębnionych według kryteriów, które są obiektywne, jednoznaczne i ekonomicznie uzasadnione. W praktyce oznacza to, że firma powinna umieć odpowiedzieć na trzy pytania, zanim pokaże wierzycielom propozycje układowe:
- Czy kryterium da się sprawdzić w dokumentach? Na przykład w umowie kredytu, leasingu, zabezpieczeniu, spisie wierzytelności albo w planie restrukturyzacyjnym.
- Czy kryterium jest ekonomicznie istotne? Czy bez restrukturyzacji tych zobowiązań firma traci możliwość dalszego działania albo wykonania układu.
- Czy kryterium nie jest tylko maską dla wyniku głosowania? Jeżeli opis grupy powstał po to, żeby ominąć konkretnego wierzyciela przeciwnego układowi, ryzyko sporu rośnie.
Najczęściej analizuje się takie kategorie:
| Kryterium | Kiedy może być uzasadnione | Co trzeba udokumentować |
|---|---|---|
| Finansowanie działalności | bank, pożyczkodawca, faktoring albo inny finansujący wpływa na płynność i limity | umowy, wypowiedzenia, zabezpieczenia, wpływ na rachunki i przepływy |
| Umowy o podstawowym znaczeniu | bez danej umowy firma nie wykona kontraktów albo nie utrzyma operacji | lista umów krytycznych, przychody z nich finansowane, ryzyko wypowiedzenia |
| Leasing lub dostawy niezbędne operacyjnie | przedmiot leasingu albo dostawa jest konieczna do sprzedaży, produkcji lub usług | status zaległości, bieżące płatności, alternatywni dostawcy, marża |
| Wierzytelności zabezpieczone na aktywach potrzebnych firmie | wierzyciel ma hipotekę, zastaw, przewłaszczenie, cesję albo inne zabezpieczenie na składniku ważnym dla działalności | wartość zabezpieczenia, zakres pokrycia, znaczenie aktywa dla przychodu |
| Największe wierzytelności według sumy | kilka dużych długów determinuje strukturę zadłużenia i rozmowy z rynkiem | pełny spis wierzytelności, salda, odsetki, koszty, status sporów |
Sama wysokość długu nie zawsze wystarczy. Największy wierzyciel może być ważny dla wyniku głosowania, ale niekoniecznie dla kontynuowania działalności. Z kolei wierzyciel mniejszy kwotowo może być krytyczny, jeżeli bez jego materiału, licencji, lokalu albo maszyny firma nie wygeneruje wpływów potrzebnych do spłaty układu.
Czerwona flaga: kryterium brzmi: "wierzyciele, z którymi chcemy się porozumieć", "wierzyciele przychylni układowi" albo "wierzyciele bez sporów". Takie opisy mogą wyglądać jak dobór pod wynik, a nie jak ekonomicznie uzasadnione wyodrębnienie.
Czy można pominąć wierzyciela przeciwnego układowi
Nie powinno się budować układu częściowego po to, żeby wyłączyć wierzyciela tylko dlatego, że zapowiada głos przeciw. To jeden z najważniejszych punktów ryzyka. Jeżeli wierzyciel nie pasuje do obiektywnego kryterium, może pozostać poza układem. Jeżeli jednak kryterium zostało napisane tak, żeby go ominąć mimo podobnej sytuacji prawnej i ekonomicznej, problem wróci przy zastrzeżeniach, głosowaniu albo zatwierdzaniu układu.
Dla zarządu praktyczny test jest prosty: czy da się wyjaśnić wybór wierzycieli bez wymieniania ich nazw. Jeżeli odpowiedź brzmi: "obejmujemy wierzycieli finansujących bieżącą działalność", "obejmujemy wierzycieli zabezpieczonych na aktywach niezbędnych do produkcji" albo "obejmujemy największe wierzytelności według sumy", punkt wyjścia jest bardziej obiektywny. Jeżeli odpowiedź brzmi: "obejmujemy tych, którzy są skłonni rozmawiać", trzeba zatrzymać projekt.
| Pytanie kontrolne | Dobra odpowiedź | Ryzykowna odpowiedź |
|---|---|---|
| Dlaczego ci wierzyciele są w układzie częściowym? | Bo spełniają z góry opisane kryterium związane z finansowaniem, aktywem, umową albo wielkością długu | Bo z nimi łatwiej będzie uzyskać wynik |
| Czy podobni wierzyciele są traktowani podobnie? | Tak, kryterium obejmuje wszystkich w podobnej sytuacji | Nie, wybrano tylko część bez jasnej różnicy |
| Czy wierzyciel przeciwny układowi został wyłączony z powodu obiektywnego kryterium? | Tak, nie spełnia kryterium | Nie, byłby problemem w głosowaniu |
| Czy dokumenty potwierdzają znaczenie objętych wierzytelności? | Tak, wynika to ze spisu, umów, zabezpieczeń i cash flow | Nie, uzasadnienie jest ogólne |
Praktyczny wniosek: układ częściowy trzeba projektować tak, jakby każdy nieobjęty wierzyciel miał zapytać: "dlaczego ja jestem poza układem, a ktoś podobny jest w środku?". Jeżeli odpowiedź nie jest konkretna, kryteria wymagają poprawy.
Co z wierzycielami poza układem
Częściowy charakter układu nie oznacza, że pozostałych wierzycieli można odsunąć na bok. Wierzyciele nieobjęci układem nie głosują nad tym układem w taki sam sposób jak wierzyciele objęci, ale ich interes nadal ma znaczenie. Firma musi pokazać, że propozycje dla wybranych wierzycieli nie pogarszają realnej możliwości zaspokojenia tych, którzy zostają poza układem, ani nie przerzucają na nich kosztu porozumienia z wybraną grupą.
To ma bardzo praktyczne konsekwencje. Jeżeli firma obiecuje objętym wierzycielom wysokie raty, dodatkowe zabezpieczenie albo szybki harmonogram, trzeba sprawdzić, czy po tych płatnościach zostaną środki na bieżące podatki, wynagrodzenia, nowe dostawy i obsługę wierzycieli poza układem. Układ częściowy nie może być planem spłaty jednej grupy kosztem reszty firmy.
Wierzyciele pozostający poza układem powinni być ujęci w osobnej mapie:
| Obszar | Co sprawdzić | Decyzja zarządu |
|---|---|---|
| Zobowiązania poza układem | kwoty, terminy, status windykacji, zabezpieczenia | czy firma ma plan płatności lub rozmów |
| Bieżące koszty działalności | podatki, ZUS, wynagrodzenia, leasing, dostawy, czynsz, media | czy raty układu częściowego nie zabiorą środków na działanie |
| Ryzyko egzekucji lub wypowiedzeń | tytuły wykonawcze, zajęcia, pisma banku, leasingodawcy, dostawców | czy poza układem nie zostaje problem, który zatrzyma firmę |
| Zastrzeżenia wierzycieli | czy nieobjęty wierzyciel może kwestionować kryteria lub naruszenie interesu | czy uzasadnienie wyboru jest gotowe przed formalnym etapem |
Wierzyciel nieobjęty układem może mieć ograniczone, ale realne środki reakcji, zwłaszcza gdy uważa, że kryteria objęcia są sprzeczne z prawem albo że układ narusza jego interes. Dlatego uzasadnienie wyboru wierzycieli powinno być gotowe przed pokazaniem propozycji, a nie dopiero po pierwszych zastrzeżeniach.
Czerwona flaga: firma zakłada, że skoro układ jest częściowy, to nie musi pokazywać, co stanie się z pozostałymi wierzycielami. To błąd. Brak planu dla wierzycieli poza układem może podważyć wiarygodność całej restrukturyzacji.
Cash flow: czy firma wykona częściowy układ
Układ częściowy nie rozwiązuje problemu gotówki samym wyborem wierzycieli. Jeżeli propozycje nie wynikają z przepływów pieniężnych, układ może być atrakcyjny na papierze, ale niewykonalny od pierwszych miesięcy.
Minimalnym narzędziem decyzyjnym powinien być 13-tygodniowy cash flow. Nie chodzi o rozbudowany model finansowy dla prezentacji, tylko o tygodniową mapę wpływów, płatności krytycznych, rat proponowanych w układzie częściowym i zobowiązań pozostających poza układem.
| Element cash flow | Co wpisać | Po co to sprawdzić |
|---|---|---|
| Gotówka na start | środki na rachunkach i realnie dostępna gotówka | czy firma ma czas na przeprowadzenie procesu |
| Wpływy pewne i prawdopodobne | należności z potwierdzoną datą, sprzedaż, zaliczki | czy raty układu mają źródło finansowania |
| Płatności bieżące | wynagrodzenia, podatki, ZUS, czynsz, media, transport, dostawy | czy firma nie tworzy nowych zaległości |
| Płatności dla wierzycieli objętych układem | raty, odroczenia, ewentualne warunki zabezpieczeń | czy propozycje mieszczą się w realnym planie |
| Wierzyciele poza układem | płatności, rozmowy, ryzyka egzekucji i wypowiedzeń | czy układ częściowy nie przesuwa problemu na inną grupę |
| Rezerwa na odchylenia | opóźnione należności, spadek sprzedaży, koszt awaryjny | czy plan wytrzyma konserwatywny scenariusz |
Trzeba też oddzielić dług historyczny od nowych zobowiązań. Układ porządkuje określone wierzytelności, ale firma po rozpoczęciu procesu nadal musi finansować bieżącą działalność. Jeżeli po uruchomieniu restrukturyzacji powstają nowe zaległości wobec dostawców, pracowników, ZUS albo urzędu skarbowego, wierzyciele szybko zobaczą, że problemem nie jest tylko struktura długu.
Praktyczny wniosek: lepsze warunki dla kilku kluczowych wierzycieli mają sens tylko wtedy, gdy po ich uwzględnieniu firma nadal ma środki na bieżące koszty i obsługę pozostałych zobowiązań. Układ częściowy nie może konsumować całej gotówki operacyjnej.
Tryb, dokumenty i głosowanie
Układ częściowy nie jest dostępny w każdym trybie restrukturyzacyjnym. Może zostać przyjęty i zatwierdzony w postępowaniu o zatwierdzenie układu albo w przyspieszonym postępowaniu układowym. To istotne ograniczenie, bo wybór trybu wpływa na tempo, rolę nadzorcy, dokumenty, sposób zbierania głosów i zakres formalnej kontroli. Szybszy tryb nie naprawi jednak źle opisanych kryteriów ani propozycji oderwanych od cash flow.
Przed wejściem w formalny etap trzeba przygotować co najmniej:
- Spis wierzytelności. Kto jest wierzycielem, jaka jest kwota, z czego wynika dług i czy jest sporny.
- Opis kryteriów objęcia układem częściowym. Dlaczego właśnie te zobowiązania mają zasadniczy wpływ na dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa.
- Propozycje układowe. Konkretne zasady spłaty, odroczenia, redukcji, zabezpieczenia albo innego zaspokojenia.
- Plan restrukturyzacyjny i dane finansowe. Z czego firma wykona układ i jak sfinansuje działalność poza układem.
- Listę wierzycieli poza układem. Jak ich interes zostanie zabezpieczony w praktyce.
- Kartę do głosowania. Wierzyciel powinien wiedzieć, że głosuje nad układem częściowym, a nie nad układem obejmującym wszystkich wierzycieli.
W układzie częściowym głosowanie trzeba liczyć z uwzględnieniem tego, kto jest objęty układem i kto ma prawo głosu w tym zakresie. Sama obecność kilku kluczowych wierzycieli nie wystarczy. Trzeba policzyć większość, wartość wierzytelności, ewentualne grupy i ryzyka formalne. Jeżeli potrzebujesz uporządkować mechanikę większości, osobno omawiamy głosowanie nad układem.
Warto pamiętać o jeszcze jednej rzeczy: przyjęcie układu przez wierzycieli nie kończy sprawy. Układ wymaga późniejszego zatwierdzenia. Jeżeli kryteria objęcia wierzycieli są niejasne, propozycje nie wynikają z cash flow albo wierzyciele nieobjęci wskazują na naruszenie ich interesu, problem może pojawić się właśnie na etapie zatwierdzania, nawet gdy samo głosowanie wyglądało poprawnie.
Czerwona flaga: firma wybiera postępowanie o zatwierdzenie układu tylko dlatego, że chce szybko uzyskać ochronę, ale nie ma gotowego spisu wierzytelności, kryteriów częściowego objęcia i realnych propozycji. W takim układzie czas działa przeciwko firmie.
Wierzyciele zabezpieczeni i aktywa krytyczne
Najtrudniejsze decyzje pojawiają się przy wierzycielach zabezpieczonych. W układzie częściowym mogą to być wierzyciele mający hipotekę, zastaw, zastaw rejestrowy, zastaw skarbowy, hipotekę morską, przewłaszczenie, cesję albo inne zabezpieczenie na składnikach majątku potrzebnych do prowadzenia przedsiębiorstwa.
Nie wolno patrzeć tylko na nominalną kwotę długu. Najpierw trzeba rozpoznać zabezpieczenia wierzytelności: co zabezpiecza dług, ile warte jest zabezpieczenie, czy pokrywa całość długu, jak szybko wierzyciel mógłby dochodzić zaspokojenia poza układem i czy składnik zabezpieczenia generuje przychód firmy.
| Pytanie o zabezpieczenie | Dlaczego jest ważne | Ryzyko pominięcia |
|---|---|---|
| Czy zabezpieczenie dotyczy aktywa potrzebnego do działalności? | może decydować o produkcji, transporcie, sprzedaży lub kontrakcie | układ może nie chronić realnego źródła przychodu |
| Jaka jest wartość zabezpieczenia? | wierzyciel będzie porównywał układ z alternatywą poza układem | propozycja może być dla niego ekonomicznie słabsza |
| Czy zabezpieczenie pokrywa całą wierzytelność? | inna jest pozycja wierzyciela w pełni zabezpieczonego, inna częściowo zabezpieczonego | błędna propozycja może wywołać sprzeciw |
| Czy nowe zabezpieczenie pogorszy sytuację innych wierzycieli? | dodatkowe obciążenie majątku może ograniczyć zaspokojenie pozostałych | wierzyciele poza układem mogą kwestionować naruszenie interesu |
| Czy firma ma alternatywę operacyjną? | czasem aktywo można zastąpić, czasem jest krytyczne | bez tego trudno uzasadnić objęcie wierzyciela układem częściowym |
Szczególnie ostrożnie trzeba traktować propozycje, które dają objętym wierzycielom dodatkowe zabezpieczenia. Samo zabezpieczenie może zwiększyć akceptowalność układu dla jednej grupy, ale jeżeli obciąża majątek potrzebny do zaspokojenia pozostałych albo utrudnia finansowanie bieżącej działalności, problem wraca w innym miejscu.
Praktyczny wniosek: przy wierzycielach zabezpieczonych trzeba porównać trzy rzeczy: wartość zabezpieczenia, znaczenie aktywa dla przychodu oraz wpływ propozycji na wierzycieli poza układem. Bez tego układ częściowy może wyglądać jak uprzywilejowanie, a nie uporządkowanie kluczowego ryzyka.
Kiedy nie wybierać układu częściowego
Układ częściowy jest przydatny tylko wtedy, gdy problem jest rzeczywiście częściowy. Jeżeli firma ma strukturalny brak rentowności, zaległości wobec większości wierzycieli, wiele sporów i brak środków na bieżące koszty, zawężenie układu do kilku wierzycieli może tylko przesunąć problem.
Najczęstsze sytuacje, w których trzeba zatrzymać decyzję:
| Czerwona flaga | Co może oznaczać | Co zrobić przed dalszym krokiem |
|---|---|---|
| Kryteria objęcia są pisane pod konkretny wynik | ryzyko nadużycia i zastrzeżeń wierzycieli | wrócić do obiektywnych kryteriów ekonomicznych |
| Firma nie ma 13-tygodniowego cash flow | nie wiadomo, czy propozycje są wykonalne | najpierw policzyć gotówkę tydzień po tygodniu |
| Poza układem zostają wierzyciele, którzy mogą zatrzymać firmę | układ częściowy nie usuwa głównego zagrożenia | przeanalizować pełną mapę wierzycieli |
| Propozycje dla objętych wierzycieli pochłaniają gotówkę operacyjną | firma może tworzyć nowe zaległości od początku | obniżyć obietnice albo zmienić scenariusz |
| Nowe zabezpieczenia pogarszają sytuację pozostałych | możliwy spór o naruszenie interesu wierzycieli | ocenić wpływ zabezpieczeń na cały majątek |
| Wybór PZU albo PPU wynika wyłącznie z szybkości | tryb może nie udźwignąć sporów lub braków danych | porównać tryby i skalę problemu |
Nie warto też zakładać, że układ częściowy jest mniej konfliktowy tylko dlatego, że obejmuje mniej wierzycieli. Czasem jest odwrotnie. Mniejszy krąg wierzycieli oznacza większą wagę każdego kryterium i większą potrzebę wyjaśnienia, dlaczego jedni są objęci układem, a inni pozostają poza nim.
Najprostsza zasada: jeżeli układ częściowy nie odpowiada na główne źródło kryzysu, nie uratuje firmy. Może uporządkować wybrany fragment zadłużenia, ale nie zastąpi rentowności, płynności i uczciwego porównania alternatyw.
Checklista decyzji dla zarządu
Przed uruchomieniem układu częściowego warto przejść przez krótką checklistę. Jej celem nie jest napisanie idealnego dokumentu, tylko wychwycenie miejsc, w których projekt może się rozsypać: na kryteriach, cash flow, zabezpieczeniach albo relacji z wierzycielami poza układem.
- Czy wiemy, które zobowiązania mają zasadniczy wpływ na działanie firmy? Wypisz wierzycieli, kwoty, umowy, zabezpieczenia i wpływ na przychód.
- Czy kryteria są obiektywne i jednoznaczne? Sprawdź, czy da się je zastosować bez uznaniowego wybierania nazw.
- Czy kryteria są ekonomicznie uzasadnione? Pokaż związek między długiem a kontynuowaniem działalności.
- Czy kryteria nie służą pominięciu wierzyciela przeciwnego układowi? Jeżeli taki zarzut może paść, przygotuj odpowiedź opartą na danych.
- Czy mamy spis wierzytelności i zabezpieczeń? Uwzględnij banki, leasing, dostawców, publicznoprawne zaległości, poręczenia, cesje, spory i egzekucje.
- Czy znamy sytuację wierzycieli poza układem? Nie zostawiaj ich poza modelem finansowym.
- Czy propozycje mieszczą się w 13-tygodniowym cash flow? Sprawdź raty, bieżące koszty, podatki, wynagrodzenia, dostawy i rezerwę.
- Czy test zaspokojenia nie pokazuje słabego punktu? Wierzyciel musi widzieć, że propozycja ma sens wobec alternatywy.
- Czy wybrany tryb jest adekwatny? Układ częściowy mieści się w PZU albo PPU, ale nie każdy problem nadaje się do szybkiej procedury.
- Czy jest plan, jeśli wierzyciele zakwestionują kryteria? Przygotuj dokumenty, nie tylko argumenty ustne.
| Jeżeli odpowiedź brzmi... | Co to zwykle oznacza | Następny krok |
|---|---|---|
| "Chcemy objąć tylko tych, którzy są ważni" | kryteria są jeszcze za ogólne | opisać, co znaczy "ważni" w danych i umowach |
| "Nie wiemy, co z resztą wierzycieli" | układ częściowy może pogorszyć sytuację poza swoim zakresem | uzupełnić cash flow i plan obsługi pozostałych |
| "Główny problem to brak bieżącej gotówki" | układ częściowy może być za wąski | najpierw policzyć płynność i koszty krytyczne |
| "Wierzyciel zabezpieczony ma lepszą alternatywę" | propozycja może nie być akceptowalna | przeanalizować zabezpieczenie i scenariusz poza układem |
| "Kryterium powstało po rozmowach o głosach" | ryzyko zarzutu nadużycia | wrócić do obiektywnego kryterium przed formalnym etapem |
Praktyczny wniosek: układ częściowy warto rozważyć dopiero wtedy, gdy firma potrafi jednocześnie pokazać trzy rzeczy: dlaczego wybrani wierzyciele są kluczowi, z czego układ będzie wykonany i dlaczego pozostali wierzyciele nie zostają pokrzywdzeni.
Najważniejszy wniosek
Układ częściowy może być dobrym narzędziem dla zadłużonej firmy, ale tylko w precyzyjnych warunkach. Ma sens, gdy restrukturyzacja wybranych zobowiązań rzeczywiście decyduje o dalszym funkcjonowaniu przedsiębiorstwa: finansowaniu, aktywach, dostawach, umowach kluczowych albo największych wierzytelnościach.
Nie ma sensu traktować go jako skrótu do pominięcia trudnych wierzycieli. Im węższy układ, tym większe znaczenie mają kryteria wyboru, cash flow i wpływ na tych, którzy pozostają poza układem. Jeżeli te elementy są policzone i możliwe do obrony, układ częściowy może stać się częścią planu stabilizacji firmy. Jeżeli ich brakuje, formalna konstrukcja nie zastąpi ekonomii.
